மதுரைத் திருக்கோயில் பொ.யு 14ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து பலமுறை போர்த் தாக்குதல்களுக்கு ஆளாகியுள்ளதை திருக்கோயில் சிலாசாசனங்கள், செப்பேடுகள், மதுரா விஜயம், மதுரைத் திருப்பணி மாலை, ஸ்தானீகர் வரலாறு, ஸ்ரீதால புஸ்தகங்கள், நவீன ஆய்வாளர்களின் நூல்கள் உள்ளிட்ட நூற்றுக்கணக்கான வரலாற்றுச் சான்றுகள் வாயிலாக அறியலாம். இவை அனைத்தும் பொது வெளியில் பலரும் காணக் கிடைக்கின்றன.
மதுரா விஜயம் அல்லது வீரகம்பராய சரிதம் என்னும் வடமொழிக் காவியத்தை இயற்றியவர் விஜயநகர சங்கம வம்சத்து மன்னர் வீரபுக்கராயருடைய திருமகனான குமாரகம்பணனின் மனைவி கங்காதேவி ஆவர்.
இவர் தமது நூலின் முற்பகுதியில் தங்களது குலகுருவான ஸ்ரீகாசீவிலாஸ க்ரியாசக்தி என்னும் வைதிக பாசுபத சைவப் பெரியாரைப் போற்றி வணங்குகிறார். இந்த க்ரியாசக்தி பண்டிதரைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் விஜயநகர மன்னர் இரண்டாம் ஹரிஹர ராயரின் அமைச்சரான முத்தைய தண்டநாயகரின் பொ.யு 1383ஆம் ஆண்டு சிதம்பரம் திருக்கோயில் தொடர்புடைய நந்திநாகரிச் செப்பேடு தற்போது திருப்பனந்தாள் ஸ்ரீகாசி மடத்தில் உள்ளது.
விஜயநகரத்தின் ஸ்தாபனாசார்யராக அறியப்படும் மஹான் ஸ்ரீவித்யாரண்ய ஸ்வாமிகள் பற்றி எவ்விதக் குறிப்பும் மதுராவிஜயத்தில் இல்லை; மதுரை வெற்றி, திருக்கோயில் மீட்பு மற்றும் புனரமைப்பில் ஸ்ரீவித்யாரண்ய ஸ்வாமிகள் அல்லது அரண்ய ஸம்ப்ரதாயத்தைச் சார்ந்த துறவிகள் அல்லது மடாதிபதிகள் ஆகியோர் பங்கு ஏதும் இருந்ததாகவே சொல்லப்படவில்லை என்பதுதான் நாம் முக்கியமாகத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய செய்தி.
இது தவிர மதுரைத் திருக்கோயிலின் பழைய ஸ்தானீகர் வரலாற்று ஆவணக் குறிப்புகளில் விஜயநகர வீரகம்பணராயரை லிங்கதாரி- வீரசைவர் என்றே சொல்லப்பட்டுள்ளதும் ஈண்டு அறியத் தக்கது.
இவற்றால் வைதிக பாசுபத ஆசார்யர் ஸ்ரீக்ரியாசக்தி பண்டித தேவர் பற்றிக் குறிப்பிடும் மதுரை மற்றும் தில்லைத் திருக்கோயில்கள் சம்பந்தமானவரலாற்றுச் சான்றுகளில் மஹான் ஸ்ரீவித்யாரண்ய ஸ்வாமிகள் பற்றி எவ்விதக் குறிப்புகளும் இல்லை என்பது போதரும்.
மதுரைத் திருக்கோயிலுக்கென பாண்டிய, நாயக்க மன்னர்கள் காலத்தில் மாடாபத்யம், ஆசார்யம் ஆகிய ஸ்தானங்களில் பரம்பரையாக பல ஆர்ய, கௌட, த்ராவிட தேச அந்தணர்கள் தொடர்ந்து இருந்துள்ளனர். நாயக்க மன்னர்களின் ராஜகுரு ஸ்தானத்தில் பஞ்சஸ்தல கர்த்தர்கள் என்னும் திருவானைக்கா தீக்ஷிதர்கள் இருந்துள்ளனர். இவர்களே ராமேச்வரத்து அர்ச்சகர்களுக்கும் தீக்ஷாகுரு ஆவர்.
மதுரைத் திருக்கோயில் மரபுடன் நெருங்கிய தொடர்புடைய இந்த அந்தணர் பரம்பரையினர் எவருக்கும் ஸ்ரீவித்யாரண்ய ஸ்வாமிகள் அல்லது அவரால் கர்நாடகத்தில் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட எட்டு மடங்களின் ஆசார்யர்களுடன் வரலாற்றில் எவ்விதத்திலும் தொடர்பு இருந்ததாக இதுகாறும் ஆய்வாளர்களால் கண்டறியப்படவில்லை.
இத்திருமடங்களின் குருபரம்பரை நூல்களிலும் அவ்விதம் சொல்லப்படாத நிலையில் ஸ்ரீவித்யாரண்ய ஸ்வாமிகளையும், மதுரைத் திருக்கோயிலையும் தொடர்புபடுத்தி புதிய வரலாற்றைக் கட்டமைப்பது பண்டைய சரித்திரச் சான்றுகளுக்கு முரணானதாகும்.
ஆனால் மதுரைத் திருக்கோயிலுக்கும் அவருக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருப்பதாகக் கூறித் தமக்கு இணக்கமான குறிப்பிட்ட சமய நிறுவனத்தின் வரலாற்றுடன் மதுரை நகரம் அல்லது மதுரைத் திருக்கோயிலை இணைத்து செய்திகளை வெளியிடுவோர் எவரும் அதற்குரிய மூல ஆவணங்களையும் காட்டவேண்டிய தேவை தற்போது எழுந்துள்ளது.
அவ்விதமான சான்றுகள் காட்டப்படாத நிலையில், மஹான் ஸ்ரீவித்யாரண்ய ஸ்வாமிகளின் அருள் வரலாற்றில் இல்லாத இத்தகைய பிற்காலச் சித்தரிப்புகளை வளமான கற்பனைக் கதைகளாகவே தமிழக வரலாற்றாய்வாளர் கருதுவர்.
He published Ramabhadra Dikshitar’s Patanjali Caritam in Grantha script, which records Kanchipuram as the place of Sri Shankara Bhagavatpadacharya’s Siddhi.
In another work, Sastrigal attributes the Gururatnamalika of Sri Kanchi Kamakoti Peetha to Sri Sadasiva Brahmendra.
Sastrigal was also realistic about the scale of the task.His Kalady Bhagavatpada Kainkarya Dharma Sabha, however dedicated, could not indefinitely bear the organisational and financial burden of such an undertaking. He therefore appealed directly to the Shankaracharyas for their active involvement. He requested the Shankara Mutts to send official representatives to participate in the annual festival. He sought financial assistance for particular days of the celebrations and requested that the expenses involved in honouring the distinguished scholars attending the gathering be shared. But his most important request concerned the future of the birthplace itself.
A Temple at the Birthplace
Sastrigal urged the Shankaracharyas to come together and take the initiative for the construction and consecration of a proper temple at Kalady. He respectfully requested them to send a Srimukham, together with their contribution, either to him or to the secretary of the committee at Parur, so that the work already begun could continue and grow.
The February 1902 appeal is therefore an important historical document. It records Kalady at a crucial stage in its modern history: the birthplace had been identified and Sri Shankara Jayanthi celebrations had already begun there, with the blessings of the Sringeri Shankaracharya, but the place was still neglected and the local movement was struggling for wider institutional recognition and support.
More importantly, this is not a story reconstructed many decades afterwards. Sastrigal himself published the appeal in his own Brahmavidya in February 1902, while the movement to revive Kalady was actually taking place. It preserves, in his own time, what had already been accomplished, the difficulties being faced, and his vision for what Kalady could become.
A Life Devoted to Kalady
Nadukkaveri Srinivasa Sastrigal did not merely write about the forgotten birthplace.
He went to Kalady.
He brought people to Kalady.
He organised Sri Shankara Jayanthi there.
His efforts received the blessings of the Sringeri Shankaracharya.
He appealed to the Shankaracharyas and religious institutions for wider support.
And he continued this work until his death in September 1911.
Today, Kalady is known throughout India and beyond as the birthplace of Sri Shankara Bhagavatpadacharya. It is therefore worth returning to the contemporary records of the years when that recognition was still being painstakingly rebuilt.
On September 10, the memorial day of Nadukkaveri Srinivasa Sastrigal, the old newspaper reports from 1897 to 1911, together with his February 1902 appeal published in Brahmavidya, deserve to be read again.
They tell the story of a scholar who saw a sacred place lying forgotten, refused to allow it to remain so, and devoted years of his life to bringing Kalady back into the religious consciousness of the country.
September 10 marks the memorial day of Nadukkaveri Srinivasa Sastrigal, the great scholar whose determined efforts brought Kalady, the forgotten birthplace of Sri Shankara Bhagavatpadacharya, back into public attention.
At a time when Kalady had largely faded from public memory, Sastrigal identified the sacred birthplace and devoted himself to restoring its importance. Despite considerable difficulties, he travelled to Kalady, took groups of devotees there, and in the late 1890s began organising the Sri Shankara Jayanthi celebrations at the birthplace. Sastrigal and a small group of supporters continued their work at Kalady, gradually turning what began as a local initiative into an organised movement.
The story of his efforts does not rest merely upon later recollections or tradition. Contemporary newspaper reports published between 1897-1911 accounts of his work, the celebrations conducted at Kalady, and the gradual re-emergence of the birthplace into wider religious consciousness.
The February 1902 Appeal
One particularly significant document appeared in February 1902 in Sastrigal’s own bi-monthly magazine, Brahmavidya. By then, Sastrigal and his committee had already been conducting the Sri Shankara Jayanthi celebrations at Kalady for three years. In Brahmavidya, he published an earnest appeal addressed to the heads of the Mutts belonging to the Shankara tradition, seeking their attention and support for Kalady.
The appeal gives us a remarkable contemporary picture of the condition of the birthplace at that time. Sastrigal reminded the Jagadguru Acharyas that Kalady was the sacred birthplace of Sri Shankara Bhagavatpadacharya, the great teacher of Advaita. Yet the very place associated with his birth remained neglected and in ruins. Sastrigal wrote with deep anguish that seeing such a sacred place in this condition caused pain to the religious-minded. His appeal, however, was not merely a complaint about neglect.
Three Years of Work Had Already Begun. Sastrigal explained that the local committee was already doing what it could. For the preceding three years, it had successfully organised an annual six-day celebration at Kalady, culminating on the sacred day commemorating the birth of Sri Shankara Bhagavatpadacharya. Thus, even before seeking larger institutional support, Sastrigal and his associates had already established an annual religious observance at the birthplace.
But Sastrigal’s vision extended far beyond an annual festival. His Vision for Kalady He wanted Kalady to develop into a major centre for the study and exposition of Advaita Vedanta. His proposal envisaged eminent scholars assembling there every year to discuss and explain the teachings of Sri Shankara Bhagavatpadacharya. He wanted regular public discourses through which people could receive religious instruction and understand the principles of Advaita. He also proposed a much more elaborate celebration of the sacred image of Sri Shankara Bhagavatpadacharya.
Alongside these celebrations, Sastrigal wished to establish regular public readings and exposition of the great scriptural texts, particularly the Upanishads and the Bhagavad Gita, so that Kalady would become not merely a place of pilgrimage but also a living centre of spiritual learning.
His vision was therefore much larger than the preservation of a birthplace. He wanted Kalady to live again as a centre of Advaita – a place of worship, scholarship, teaching and public religious instruction.
இது ஸ்ரீஶங்கர பகவத்பாதாசார்யர்கள் அவதரித்த காலடி க்ஷேத்ரத்தின் இருப்பிடம் பற்றிக் கண்டறிந்து அங்கு பலருடன் சென்று, 1897-98ஆம் ஆண்டு முதல் தொடர்ந்து அங்கு வைஶாக ஶுக்ல பஞ்சமி தினத்தில் ஸ்ரீஶங்கர ஜயந்தி மஹோத்ஸவத்தை அதிவிமர்ஶையாக ஸ்ரீகாலடீ பகவத்பாத கைங்கர்ய தர்ம ஸபாவின் அக்ராஸனராக இருந்து நடத்தி வந்து, பிறகு உடல் நலம் குன்றி 10.09.1911 அன்று மறைந்த நடுக்காவேரி ஸ்ரீநிவாஸ ஶாஸ்த்ரிகள் ஜகத்குரு ஸ்ரீஶங்கர பகவத்பாதர்களின் மரபில் வந்த அனைத்து ஸ்ரீமடங்களுக்கும் எழுதிக் கொண்ட விஜ்ஞாபனம் ஆகும்.
தொடக்கத்தில் உண்மையான காலடி ஸ்தலத்தைக் காணவேண்டி நடுக்காவேரியார் பட்ட பாடு, அதைப் பற்றி தவசீலர்களான மடாதிபதிகள் பலரும், பொதுமக்களும் அறிய வேண்டி அவர் முதலில் எடுத்த முயற்சிகள், அவற்றினால் காலடி ஸ்தலம் மிகுந்த ப்ரஸித்தியுற்றமை,
இது தவிர,
காலடியில் 1897ஆம் வருஷம் முதல் அவர் ஸ்ரீஶங்கர ஜயந்தி உத்ஸவம் கொண்டாடத் தொடங்கியது பற்றியும் அறிய வேண்டும் ஆய்வாளர்கள் காலடி பற்றி 1897-1911 ஆண்டுகளில் அனேக பத்திரிகைகளில் நடுக்காவேரியார் தொண்டு பற்றி வெளிவந்த பல்வேறு செய்திகளையும் வாசித்துத் தெளிவுபட அறிந்து கொள்ளலாம்.
ஸ்ரீமத் பரமஹம்ஸேத்யாதி உசிதமான அநேக ப்ருதுக்களுடன் கூடியவர்களாயும் ஸ்ரீமான் ஸ்ரீஶங்கர குருயோகி ஸ்ரேஷ்டர்களது ஸம்ப்ரதாயத்தை பரிபாலிப்பவர்களாயும், மஹாபரிஶுத்தர்களாயுமுள்ள மடாதிபர்களின் பொருட்டு நடுக்காவேரி என்னும் க்ராமத்தில் வஸிப்பவராயும், ஸம்ஸ்க்ருதம், தமிழ், தெலுங்கு முதலிய “ப்ரஹ்மவித்யா” பத்ரிகைகளுக்கு அதிபராயும். ஸ்ரீ காலடீ பகவத்பாத கைங்கர்ய தர்ம ஸபையினது அக்ராஸனாதிபதியுமான ஸ்ரீநிவாஸ ஶாஸ்த்ரீ அநேக நமஸ்காரத்துடன் தெரியப்படுத்துவதாவது :
கேரள தேஶமென்னும் மலையாள தேஶத்தில் ஸ்ரீமத் அத்வைத வித்யையினது பரமாசாரியர்களாயும் சந்த்ரசூடரான ஸ்ரீபரமஶிவனது கலாவதார பூதர்களாயும், ஸமஸ்தமான பாஷண்டர்கள் மதத்தைத் தொலைக்கிறதும், மிக்க கெம்பீரமுமான வாக்விலாஸத்தோடு கூடியவர்களாயும், ஆசார்யர்களுக்கு ஆசார்யர்களாயும், ஆத்மாராமர்களது குலபதிகளாயும், ஸ்வரூப ஸாக்ஷாத்காரம் செய்பவர்களது புண்ணிய பலத்திற் கிருப்பிடங்களாயும், தன்னை ஆஶ்ரியித்த பக்தர்களது ஸம்சாரத்தை வேருடன் களைபவர்களாயும் நமது ஸித்தாந்தங்களுக்கு முதல் ஆசாரியர்களாயும் உங்களது பரிஸுத்தமான பெரியதோர் ஸம்ப்ரதாயங்களை நிலை நாட்டியவர்களாயும், ஸ்ரீமத் ஶங்கரர் என்ற நாமத்தால் இப் பூவுலகைப் பரிசுத்தம் செய்பவர்களாயும் ஜகத்குருவுமான இம் மஹான்களது அவதாரத்தால் பூஜிக்கக்தக்தாயும், ஸ்ரீ விருஷாத்ரி நாதருடைய ஸன்னிதியோடு கூடிய ஸ்ரீஶிவபுரம் (திருசூர்) என்னும் ஊருக்குச் சமீபமாயுமுள்ள “காலடீ” என்னும் மிக ஶ்ரேஷ்டமான க்ஷேத்ரமொன்று விளங்குகின்றதல்லவா?
அந்த க்ஷேத்ரத்திற்கு இப்போது ஏற்பட்டிருக்கும் ஓர் தசையானது ஸமஸ்த வைதிக ஸஜ்ஜனர்களுக்கும் பெருத்ததோர் துக்கத்தைக் கொடுக்க கூடியதாயிருக்கிறது.
அதை நாளடைவில் விலக்குவற்காக ப்ரவர்த்தித்தவராயும், ஸ்ரீ காலடீ பகவத் கைங்கர்ய தர்ம ஸபையினது மெம்பர்களது உத்ஸாஹத்தால் உண்டான ஆதரவை அடைந்தவராயும்.அந்த ஸபையை அனுகிரஹிக்கின்ற ஸ்ரீமத் பரம ஹம்ஸேத்யாதி ஸமஸ்த பிருதுகளுமடைந்த ஸ்ரீ ஸ்ரீங்கேரி ஐகத்குரு மஹாஸ்வாமிகளது தயவுக்குப் பாத்ரமான என்னால் மூன்று வருஷங்களாக ஸ்ரீ சங்கர ஜயந்தி மஹோத்ஸவம் அதே க்ஷேத்ரத்தில் நடத்தப்பட்டு வருகின்றது. அம் மஹான்களான பரமாசார்யர்களுடைய வைசாக ஶுத்த பஞ்சமியில் அவதரித்ததாய் நிச்சயமேற்படுதலால் அதையே ஆதாரமாய்க் கொண்டே யாமும் அதே திதியில் உத்ஸவத்தை நடத்தி வருகின்றனம்.
இவ்வுத்ஸவத்தி லிப்போது நடக்கும் ஏற்பாடாவது:-
அமாவாஸ்யை தினம் அந்த க்ஷேத்திரத்தில் நான்கு வர்ணத்தவர்களும் நான்கு ஆஶ்ரமத்தை நடத்தி வரும் வைதிகர்களும் கூடுகிறார்கள். அது முதல் பஞ்சமி தினம் வரை ஆறு தினங்களில் ப்ராஹ்மண போஜனம், ஸ்ரீருத்ராத்யாய பாராயணம், மஹன்யாஸ பாராயணம் இதுகளுடன் ஸ்ரீகாலடீ வித்யேஶ்வரரென்ற ஸ்ரீபரமஶிவ லிங்கத்திற்கு அபிஷேகம், பிறகு ஸ்ரீமதாசாரியர்களது கிருஹத்தில் குருபஜனம், தீர்த்த ப்ரஸாதம் அளிக்கிறது மற்றும் ப்ரஸ்தானத்ரயம் பாராயணம் செய்கின்றது முதலியன இப்போது நடந்து வருகின்றது.
இனி நடக்க வேண்டிய தென்னவெனில் – ஸ்ரீமதாசாரியர்களால் செய்யப்பட்ட நற்ஸித்தாந்தங்களை நன்கு கற்றுணர்ந்த மஹான்களான பணடிதர்களைத் தருவிக்க வேண்டும் . அவர்களை அழைத்து அத்வைத வித்யா ரஹஸ்யார்த்த விசாரம் செய்பச் சொல்கிறது. ஸ்ரீமத் பகவத்பாத திவ்ய மூர்த்தியினது மஹோத்ஸவம் நடத்துவது, ஶ்வேதாஶ்வதரம், நரஸிம்ஹதாபநீயம் முதலிய உபநிஷதபாராயணம், ஶங்கர விஜய பாராயணம், ஸூதஸம்ஹிதை புராணம், பகவத்கீதா பாராய ணம் ஆகிய இவைகளை ஏற்படுத்த வேண்டும். மற்றும் பிரதி தினமும் பண்டிதர்களால் காலத்துக்குத் தக்கபடி உபந்யாஸங்களும் எமது மதத்தை மேன்மைக்கு முன்போற் கொண்டு வரவேண்டிய ஏற்பாடுகளைப் பற்றிய ஆலோசனையும் மற்றும் பரிஶுத்தர்களான தங்களுடையவும், சபையினது மெம்பருடையவும் ஆஜ்ஞைப்படி, இச்சித்ததை நடத்துகிறது.
அநேக த்ரவ்யங்களாலும், ஶரீர ஶ்ரமத்தாலும் முடிக்கக் கூடிய பெரியதான ஸ்ரீமதாசாரியர்களுடைய சரணபக்தி விஷயமான கார்யத்தில் பரிஶுத்தர்களான தாங்கள் தங்கள் மேலான காரியங்களை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்.
அதற்காக அனுக்கிரஹிக்க வேண்டியதாவது:-
ப்ரதி வருஷத்திலும் ஸ்ரீமடத்தின் ப்ரதிநிதியில் ஒருவர் அல்லது சிலபேர்கள் உத்ஸவத்திற்கு வரவேண்டும். அதில் நடக்கும் விஶேஷமான சிலவை அந்தந்த ஸ்ரீமடத்தார்கள் ஒவ்வொரு தினத்திற்காவது, ஒரு பகலுக்காவது, இராத்திரிக்காவது உசிதம் போல தனதாய் ஏற்றுக்கொண்டு நடத்த வேண்டும்.
கடைசியில் மொத்தமாய் நடந்திருக்கும் சிலவை ஸமுதாயமாய் ஸ்ரீமடத்தார்கள் பொதுவில் ஏற்றுக்கொண்டு முடிக்க வேண்டும்.
பண்டிதர்களுக்கும், ஜப ப்ராஹ்மணர்களுக்கும் ஸன்மான மளிக்க வேண்டும். இந்தக் காலடீ பகவத்பாத கைங்கர்ய தர்மஸபையை பரிஶுத்தர்கள் அனுக்கிரஹித்து வ்ருத்தி செய்ய வேண்டும்.
இவ்விதம் ஶிஷ்யர்களும், ஸ்ரீமடத்தின் காரியதர்ஶிகளும் சேர்ந்த பிறகு ஆலய ப்ரதிஷ்டா விஷயத்தில் ஆலோசளை செய்யவேண்டும்.
இதனது விவரம் அதிகமறிய வேண்டுமானால் அனுக்ரஹ ஸ்ரீமுகமொன்று எனக்காவது அல்லது அச் சபையினது கார்யதர்ஶிக்காவது அடியிற்கண்ட விலாஸப்படி அனுப்ப வேண்டியது.
அவ்வுத்ஸவ ஸமயத்திற்கு ஸ்ரீமடத்து மனிதர்களை அனுப்ப ஸௌகர்யப் படாவிடில் அவ்விடத்திய அனுக்ரஹ பூர்வமாய் அனுப்பப் படுகிற த்ரவ்யத்தை அடியிற்கணட விலாஸப்படி ஶபையினது காரியதரிசிக்கு அனுப்பி எங்களை அனுக்ரஹிக்க வேண்டும் .
வருடந்தோறும் தங்களுடைய ஸன்னிதிக்கு மஹோஸத்வானுக்ரமணி அனுப்பி வருகின்றோம். அப்படியே ஸ்ரீஆசாரியாளது சரணபக்தி வ்ருத்தியுடன் எங்களையும் அனுக்ரஹிக்க வேணடுமென தங்களுடைய ஸன்னிதியின் சரண கமலத்தில் ஸாஷ்டாங்க நமஸ்காரத்துடன் விநயமாய்த் தெரிந்துக் கொள்கின்றோம்.
